Ne garip değil mi anne?
Çileklerin tadı yok.
Kırmızı renklerini giyiyorlar üstlerine,
Güneşten almıyor sıcaklığı.
Pişmiyor derinliği kazanın.
Ekşi, tuzlu, acı, az tatlı; bu ne?
Dilimin çivisi çıktı.
​
Bak karpuz öyle mi?
Hem kırmızı hem tatlı.
Güneşe aşık, sevdalı;
Donuyor perde perde.
Tadı taptatlı,
Yedim az önce,
Dilimi baştan çıkardı.
​
Ne garip değil mi anne?
Sen de karpuza benzersin;
Hem tatlısın hem sinirlendiğinde kırmızı.
Önünde dursam da sürekli beni dövsen,
Dayağın bile şefkat tokadı.
Yemeden duramam.
​
Güneş ve ay 🌙 sana benzer anne;
Gündüzü ısıtan, geceye doğan.
​Bak bu tatsız tuzsuz çilekler var ya,
Onlar da bazı insanlara benzer.
Görünümde dosttur ancak bıçak saplayacak yer arar.
Ne güzel demiş Hz. Ali...
"Ahir zaman insanı görünüşte dost, gerçekte düşmandır," der İmam Gazali de.
Ha bir de sana kıymet verirmiş gibi yapıp sürekli arkandan sallayanlar...

Sen iyi bilirsin onları anne.
İnan zerre umursamıyorum,
Yaz çileğine benzemiyor bazı ilgiler.
​
Ya anne, neyi özledim biliyor musun?
Sen dutları seversin ya, beyaz olanını;
Senin gibi tatlı olanını...
En çok tatlı beyaz dutu seviyorum,
Sana benziyor;
Sıcak, tatlı ve güneşin sarısına sevdalı.
​
Bazı insanlar diyorum ya anne,
Sen de boş ver onları.
Seni üzmesin vakitsiz öten horozlar,
Kendine rol biçip kendi olmayanlar,
Haddini bilmeyenler,
Hak hukuk tanımayanlar...
​
Senin tatlılığın yeter anne.
Meyveler birleşse senin boynunu öptüğüm tatlılığa yetişmez.
​
Seni çok özledim anne.
Bütün meyveleri ektim bahçeye,
Senin tadını bulamadım daha.
​
Tüm sevgiler birleşse yine yetmez buna.
​
Gel anne, düş geceme, perişanım.