Sonra ne mi oldu?
Haziran güneşi değdi alnıma.
Sonunda yakalamıştı beni harman yeri;
Her yer burçak, her yer saman...
Annemle yakalanmıştık darlığa,
Beni doğurma telaşı almıştı gençliğin silüetinde.
Doğruldu toprağın rengiyle,
Kendi verimli tarlasına sürmüştü fidanını.
Kanlı gömlek sarıldı, ellerim kan içinde...
Trabzon hurması gibi düştüm yere,
Ulu erenlerin sözlerinin peşinde.

​Sıcaktı...
Rengimi verdi güneş.
Bembeyaz ay parçasına kara gece giydirildi.
Solgun ayrılığı özümsememiş, hayatta kalacak tek başına.
"Adı ne olsun?" denmiş;
Cüneyt Arkın, Cihangir, Cengiz, bla bla bla...
Ahmet’e dönüvermiş.
"Kul Ahmet erken kalkar", Barış’ın elçisi...
Yemek mi? Anne sütü, helalinden yenmiş.
Sular akmadan tulumbalardan, helkelerle su çekilmiş.
Neymiş, neymiş?
Sıcak bir Haziran güneşi değdi alnıma bugün.

Doğduğum gün pazartesi...
Olmasam ne eksilirdi dünyada acaba?
Ya da hiç olmasam...
Yetmez mi üç milyar insan?
​Çok da sallamadı beni dünya;
Kendisinin keyfi yerinde, yörünge yüzeyi sağlam.
Biraz da lezzet alıyor toprak sayesinde;
Yemesi, içmesi, gezmesi, arkadaşları ne güzel bilcümle!
Öyle ayrılık acısı da çekmiyor, habire dönme peşinde.
Tek derdi seni ihtiyarlatmak,
Seni kendine bağlamak.
Seni üzmekten başka işi de yok;
Sevdirmek daha çok yalancı baharda...
Sen de yaşlandın, sen de öleceksin, unutma koca dünya!
​
Sıcaktı...
Ozon tabakası bu kadar yırtılmamıştı daha.
Sera gazları bilinmemekteydi karbon dışında.
Anne yüreği sera etkisi yapardı sıcaklığın nefesinde.
Dik açılarla çarpardı yüzüme kederin kederi.
Yine de annem olsun isterdim yanımda,
Olmasın bu kıçı kırık dünya!
​Düşlerim avuçladı yine beni,
Kaldırdı beşikten ayağa.
El sallamayın artık bana,
Gelmek istiyorum yanınıza.
Dünya beni de yesin, doymadı aç köpek!
İçinde başka köpeklerle yaşasın benden uzakta.
Yeter artık şu Haziran akşamından!
​
Doğurmasaydın beni, şikayet etmezdim;
Ne seni dünyaya,
Ne dünyaya seni.
​
Yaşamak mı?
Doğum günü mü?
Ölüm mü doğum?
Nerede, hani?
​
Yaşamak, kanlı gömlek sırtımda...