Bütün gün su birikintisine yansıyan
çınara baktım

oluyor bir kaç bin yıl-
şu ağacın kovuğunda uyudum
içinden geçtim
sen miydin o
geyik boynuzu dizilmiş
kerana asılıyım

keran konuşuyor ormanın lisanını
anlıyorum
hayret anlıyorum

birbirine koşamayan iki ayrı zaman
iki ayrı arzu çarkı
deveran ediyor
bu göz yaşım
ah göz yaşıtım
sana bir mahlas getirdi dervişan
koynuma bıraktı
elinde bir çubuk tutuştu
vardın
omzuma bir desen yaktı
salındım duruldum
_oluyor bin yıl kadar
az önce tükenmiş tütsü
izbe karanlık
nemli kaya parçası
ah çıkmaz aklımdan kokun
tılsımlı kehribara sığınmış
iki tutam saçımız
bütün zamanlar
hızla geçmiş gözlerimizden
_perde kapanmış_
her an vurulmaya nazır
her an kaçmaya, kara kanatlı kuş

kimse bilmiyor
ne zaman bilendik birbirimizi
nasıl kayıplara karıştık

ve hâlâ sırrımız sır
sırrımız sır



.


keran: ahşap kolon