Mavi Derinlik

Fırtına koptu ansızın derinden,
Dalgalar söküldü sanki yerinden.
Karanlık sularda yol alan gemi,
Kurtulmak ister bu devrin şerrinden.

Yosun kokulu bir sabaha uyan,
Kalmadı deryada sesimi duyan.
Kırık bir dümenle rüzgara karşı,
Zordur bu amansız seferde uyan.

Limanlar çoktan bırakmış beklemeyi,
Öğrendim dalgayla sabrı eklemeyi.
Köpüklü sularda kaybolan izler,
Yoruyor kalpteki eski sevmeyi.

Gökyüzü mavi bir atlas gibidir,
Engin denizler ki sır deryasıdır.
Ufukta çakan o şimşekler bile,
Sessizce ağlayan kul nidasıdır.

Martılar göklerde hürce süzülür,
Yalçın kayalara dalga üzülür.
Aç gözünü seyret bu muazzamlığı,
İnci taneleri dibe dizilir.

Güneş batarken o kızıl ufukta,
Bir teselli arar ruhum soğukta.
Fenerin ışığı yanıp sönerken,
Ömür tükeniyor her solukta.

Yelkenler fora der, rüzgar esince,
Dertler hafifler o ses gelince.
Denizci kalbinde korkuya yer yok,
Kaderin hükmünü hakkıyla bilince.

Sığ sular aldatır, derine yürü,
Bırak arkanda o sisli sürü.
Dalgalarla boşan koca yürekle,
Yıka ruhundaki her türlü kiri.

Korsanlar sarsa da dört bir yanını,
Asla teslim etme şerefle şanını.
Kararlı adımlarla bas düvene,
Doğru rotada harca canını.

Balıkçı ağında rızkını arar,
Bu sonsuz mavilik her dertten sarar.
Nasibini veren o yüce kudret,
Kulunu korur ve her işe yarar.

Fırtına dinince sütliman olur,
Arayan limanın yerini bulur.
Çileli yollardan geçen o kaptan,
Sakin sularda bir huzur bulur.

Göklerin hakimi her şeyi görür,
Bulutlar peş peşe engine yürür.
Bu devasa nizam şaşırtır aklı,
Evren kendi gizli sırrını bürür.

Sözünü bitirir şair Tamer,
Gönül her nefeste bir durak özler.
Hakikat izini sürdüğün anlar,
Mavide can bulur o eski yüzler.

Tamer Karakaş