Ben derdimle dünyaya sığamadım...
Omuzlarıma yüklenen her ah, göğsümü dar etti.
Sevdam yarım kaldı, umudum eksik...
Ne bir kucak açıldı bana, ne bir kapı.
Şehirler dar geldi, sokaklar yabancı.
Gökyüzü bile üstüme üstüme geldi.
Çünkü ben, derdim kadar büyüktüm paşam.
Dünya ise, dertsizlerin oyun bahçesi.

Ama ben çektiğim çileyle başa kaldım.
Kimse sormadı "neden bu kadar ağırsın" diye.
Herkes yarama tuz bastı, sonra da "nankörsün" dedi.
Ben sustum... Sustukça büyüdü içimdeki yangın.

Şimdi dinle beni ey vicdansız:
Bazıları da benim ahımla mezara sığamasın!!!
Benim gecemi çalan, gündüzümü zehir edenler...
Benim ekmeğime göz diken, sevdamı ayaklar altına alanlar...
Onlar da benim gibi daralsın toprağın altında.
Benim çektiğimi çeksin, benim sustuğumu haykırsın mezar taşı.

Benim ahım ağırdır paşam.
Mazlumun ahı arşa çıkar derler.
Ben arşa çıkaramadım derdimi,
Ama mezara kadar götürdüm acımı.
Şimdi sıra onlarda...
Benim ahımla sınansınlar,
Benim gibi dünyaya sığamasınlar!

Çünkü adalet gecikir, ama şaşmaz.
Ben derdimle yaşadım,
Onlar ahımla yansınlar!!!
Dinçer Dayı,