İnsanın içindeki yarası,
panzehiridir.

Yaralar,
insanın içindeki bütün hamlığı,
bütün iltihabı söküp alır.

İnsan canı yandığında
bir şeylerini kaybettiğini sanır.
Oysa acılar eksiltmez,
insanı kendisine tamamlar.

Çırak, elindeki işi ustasından öğrenir.
Ruh da kendi kırıklarını
nasıl taşıyacağını
yaralarından öğrenir.

Her sızı biraz sabır öğretir,
her kırılma biraz direnç.
Çünkü yaranın işi acıtmak değildir...
Eğitmektir.

İnsan, acının içinden geçerken
fark etmeden kendine yaklaşır.
Bir zamanlar taşıyamadığı yükleri taşımayı,
sustuğu yerde konuşmayı,
kırıldığı yerden yeniden doğrulmayı öğrenir.

Çünkü iyileşmek,
yarayı yok etmek değildir.

İyileşmek;
yaranın sana ne öğrettiğini unutmadan,
bir zamanlar kanatan yerinden
artık kanamadan yürüyebilmektir.

Dinçer Dayı