"Beklemek lazım" dedi ermiş
Denizin en derinine bakarak; "Beklemek lazım"

Ağaçların yeşili sarıya dönüyor,
İçim titriyor beklediğimde .
Hasadı unutulmuş,
sarıya çalan hummalı bir meyve gibi,
Dudaktaki tadı buruk..

Çok sessiz buralar ,
iki kuş sesinin ötesi boşluk.
"Beklemek lazım" demişti ya;
Gönül hoşnut değil halinden.
Hiç işi gücü kalmamış gibi,
Kuma gömdüğüm şarabın da
mantarını açmış tarla faresi..

Gün de, güneş de kızılda.
İçimin lavlarına kafi gelmiyor
Denizin soğuk kokusu.
Bekleyince değişmiyor bir şey,
Tortular dibe çökmüyor ki.
Hani bir fırtına çıksa da patlasa tufan
Nuh’un gemisine toplasak gönlü
Bir yunus geçse dümene .

"Beklemek lazım" dedi ermiş
Bekleyince gönül hoşnut olmuyor ki.
Beklesek gönlü hoş tutanı,
Başka gönülde gözü olmayanı.
"Beklemek lazım" dedi ermiş;
"Beklemek lazım gönülde olanı…"