Kafamın içinde bir değirmen taşı,
Döner ha babam kendine döner,
Bırakmadı gözümde akacak yaşı,
Yener ha babam kendini yener.

Her insan zehrini içinde taşır,
İnsan bu elbet buna alışır,
Geçmiş içinde döner dolaşır,
Gelecek kaygısını sırtında taşır.

Şimdiki zaman eziyet olur adama,
Koşacak hiç kimse kalmaz yardıma,
Dipsiz bir kuyunun tam ortasında,
Döner ha babam döner hayvana.

Bir kısır döngü ki sona varılmaz,
İnsanın bağrı böyle yarılmaz,
Öğütür değirmen eti kemiği,
Böylesi eziyete yürek dayanmaz.

O zaman söyle ne yapmalı insan,
Böylesi bir derde var mıdır derman?
Bu kafesin içinde dilenen aman,
Bulunur mu bu derde çare bir zaman?

Bu kafese kendin girdin ya hani,
Çıkmadın kapıdan bir an dışarı,
Kapandıkça kapandın kaldın içeri,
İşte o zaman bu dert yakaladı seni.

Durma haydi o zaman çık hemen dışarı,
Düşünme artık sen sana yakışanı,
Bak dünya dönüyor gökyüzü mavi,
Etme kendini sakın kendinle zayi.

Düşüncelerin seni esir etmeden,
Dünün bügününe galip gelmeden,
Bir an bile olsa hiç düşünmeden,
Çık dipsiz kuyudan hiç üşenmeden.