Yiğit olan dürüst / eğilmez zorluğa,
Boyun eğmez asla / sahte varlığa.
Sabreder, katlanır / her bir darlığa,
Onuruyla yaşar / temiz yürekliler.

Altından saraylar / olsa da haramda,
Gözümüz kalmadı / lüks ü ihtişamda.
Doğruluk meşale / karanlık akşamda,
Yolumuzu aydınlatır / temiz kalpliler.

Onlar köşe kapsın / biz dürüst kalalım,
İnsanlık bağından / bir gül alalım.
Haram lokmalardan / uzak duralım,
Varsın bizi saf sansın / o namussuzlar.

Zaman elbet eler / samanı saptan,
Gerçekler sıyrılır / her türlü kaptan.
Hesap sorulacak / Büyük Mimar’dan,
O gün kaçacak yer / arar namussuzlar.

Emanet verilse / hemen talan eder,
Doğruyu eğriltip / hep yalan eder.
Dostunu arkadan / bir günde satar,
Vefa defterini / düren yüzsüzler.

Yüzüne gülerek / kuyunu kazarlar,
Kendi günahını / masuma yazarlar.
Menfaat bitince / bağları bozarlar,
Çıkar tezgahında / dönen huysuzlar.

İyilik maskesi / takar yüzüne,
Güvenip inanma / sakın sözüne.
Haramsa dokunur / halkın özüne,
Haktan utanmayıp / gülen arsızlar.

Mazlumun ekmeği / küçülür, azalır,
Onların heybesi / çalmakla çoğalır.
Sanma ki bu devran / yanına kâr kalır,
Mizan kurulunca / susar dinsizler...

Ufuk Güney