Zaman nedir ki zaman, söyle ey koca devran,
Bir nefeslik misafir, bir tükenmeyen ferman.
Dün avuçta bir kumdu, bugün olmuş bir duman,
Ömür denen şu yolun adı kaldı hep zaman.

Zaman bazen bir hançer, saplanır derin derin,
Bazen de bir bahardır açtırır solmuş yerin.
Ne sultanı dinler o, ne de fakir kaderin,
Önünde diz çöker hep en mağrur seferin.

Bir saat tik tak eder, ömür sessizce akar,
Bir yüz güler bir ağlar, bir gönül küle döner.
Aynalar yalan söyler, saçlara karlar yağar,
Zaman denen o zalim her hatırayı söker.

Dünya büyük bir sahne, insan gelip geçici,
Kimi gönül yaparken, kimi olur yıkıcı.
Ardında kalan yalnız bir avuç iz acıcı,
Zaman yazar deftere hükmünü sessizce.

Sordum bir gece vakti yıldızlara hâlimi,
Sakladı karanlıklar yıllanmış efkârımı.
Zaman aldı elimden gençliğimin baharını,
Bıraktı avuçlarıma ayrılığın yarını.

Bir dağ gibi durursun sanırsın hiç yıkılmaz,
Güvendiğin saltanat ebediyen kalmaz.
Bir gün gelir rüzgâr eser, ardına bile bakmaz,
Zamanın sert tokadı hiçbir kula acımaz.

Kimi altın peşinde, kimi bir çift güzel söz,
Kimi görmez hakikati, perdelenmiştir göz.
Zaman der ki insana: "Kendine bir kere dön,
Bir gün kapanır perde, biter bütün bu söz."

Mekân nedir ki dostum, dört duvar mı bir ev mi?
Gönülsüz geçen yıllar yaşamak mıdır sevgi?
Bir ömür bin hatıra, her biri ayrı mevki,
İnsan bir yolcu yalnız, menzili belli değil ki.

Pervane misali döner durur bütün insan,
Kimi aşka yanarken, kimi kalır perişan.
Bir avuç toprak olur en görkemli saraydan,
Geriye kalan yalnız bir dua, bir de vicdan.

Ey zaman ey sessiz cellât, ey görünmez hükümdar,
Nice yiğitler geçti, nice sultanlar ağlar.
Senin önünde eğilir dağlar, denizler, çağlar,
İnsana kalan ancak güzel bir isim, güzel bir hatıra bırakmak var.....

@NURAL BEKTAŞLI