Pir Bekir CİLA Üstadımızın ’Yaman Dağlar’
Şiirine nazariyemdir.

Bu şiir yazma tekniğini Sadık Dağdeviren hocamızdan gördüm ve uyguladım naçizane.

Her iki kıymetli Hocama en kalbî saygılarımı arz ederim.

Yaz kış efkalıdır başı,
Göğe ermiş duman dağlar.
Dinmez derelerin yaşı,
Yüzü yeşil çimen dağlar.

Bilmem erkek, bilmem dişi,
Öter durur guguk kuşu,
Terk etmiş yuvayı eşi,
Hangisinde güman dağlar?

Yücelerin yaz kış karlı,
Yamaçların allı morlu,
Sarp kayaların kâhırlı,
Rüzgâr çalar keman dağlar.

Seher çisesinde terli,
Güller açmış türlü türlü.
Yılanlar yatar zehirli,
Yol ver geçem aman dağlar.

Toprağın kireçli, kumlu;
Ardıç, meşe, kayın, çamlı.
Derununda huzur demli,
Kurda kuşa liman dağlar.

Havan temiz, gözün nemli,
Korkular ruhunda gemli,
Yüreği ben gibi gamlı,
Hakk’tan medet uman dağlar.

Aşiyanında kartallar,
Gizlice avını kollar,
Kurda av olur çakallar,
Askerî bir tümen dağlar.

Başa gelir türlü haller,
Üstünden geçtikçe yıllar,
Karlar erir, göçer kullar,
Geçip gider zaman dağlar.

Nûrfânî’m der, kibir coşar,
Bulutlara doğru koşar,
Yıldırımlar bağrın eşer,
Kendine gel yaman dağlar.

Ufak bir kıvılcım düşer,
Güzelliğin yanar pişer,
Ne sen kalırsın ne beşer,
Tek yoldaşın imân dağlar.