Külliyen Yalan!
Kim uydurmuş canım o lafları?

​Güya ben Abidin’i işten dönerken yakalayacağım diye,
Günün yirmi dört saati camlardan inmiyormuşum.
Neymiş, o caddeden sapınca benim nabız fırlıyormuş yüz seksenlere,
Heyecandan avuçlarımın içi sırılsıklam terliyormuş…

​Hahahaha! Ay güleyim bari, külliyen
yalan!

​Bir de mahalleli arkamdan dedikodu kazanı kaynatıyor;
Güya akşamları gazete kâğıdına saçlarımı sarıp yatıyormuşum da,
Sabah o buklelerle sokakta ona hava atıyormuşum.

​Neymiş efendim, sırf o Sezen Aksu
seviyor diye,
Gidip saçlarımı onun gibi küt
kestirmişim…

​Hahahaha! Ayol külliyen yalan, kız yandı ya saçlarım!

​Ama laf adamların ağzında sakız ya,
Hemen bağlamışlar Abidin
sevdasına...

​Evde en son ses Çelik açıp temizlik
yapmalar,
"Gönlün var mı bana varmaya" diye
tempo tutmalar,
Cam silerken çaktırmadan onların evini gözlemeler falan…

​Yahu insan komşu oğluna öyle divane
olur mu?

​Fakat dur, o apartman kapısının
altından attığım şiir?
İşte orada işler fena karıştı!

​Ben o şiiri Abidin’e yazmıştım güya,
Gidip dört çocuklu dul teyzesi bulmuş
kapıda.
Akşama kadar "bana kısmet çıktı" diye sevinçten duramamış yerinde!

​Akşam yemekte şiirin baş harflerine bir bakmışlar ki...
Hahahaha! Ay hatırladıkça basıyorum kahkahayı!

​Laf aramızda, dört çocukla bir
başlamışlar Abidin’e şiiri okumaya,
Ev dönmüş mü sana
senfoni orkestrasına!

​Bak o akşamki cümbüş yalan değil
işte,
Ona iftira diyemem!

​Şimdi sallasınlar dillerini mahalleli,
Kim ne derse desin, kim ne
konuşursa konuşsun;
​Günün sonunda ben o şahane adamı,
Abidin’i,
Kaptım mı mahallenin elinden, aldım
mı sonunda?
​Hahahaha! Sen ona bak!

​Ayla.

14 06 2026