Kaldır ayyaş cüsseni
Leyliferden kanı deli adam
Bana, sen gerek sen…
Özüme özün, sözüme sözün
Gözüme gözün
Oyyy… iki gözüm
⚘
Hadi yum beni bağrının orta yerine
Zülüflerim taransın sinene sinene
Sen gül ki gün aysın yüzüne
Varlığın kalbime yatır
Kirpiklerin göğsüme batır
Aşk işte senin adın
Sevdanı haram etme bana
Hangi çiçeğe uğramışsam
Seni gösterdi ruhuma
❀༻
Sırma sakalına değse parmaklarım, ateş hükmünü değiştirir
Bıyığından süzülen nefes, kaderi eğip beni sana çevirir
Ben dediğim yer çatlar içimde
Benlikten düşerim, varlığım sende hüküm bulur
Deli adam… içimde bir yerde durur
Benlikten düşmüşüm
Yüreğim onda emanet kalır
Ne geri çağırır beni içim
Ne de ben kendime dönerim
Bir emanet gibi değil bu
Bir yazgı gibi asılı kalır
Kalbim dediğim şey bende değil artık
Onda atan bir sessizlik olur
Ve ben
Kendi içimden geçip
Ona varan bir hâl olurum
⚘༺❀༻
Eriyen mum gibi sönüp giderken zaman
Sakalının gölgesine sığınır mülteci ruhum
Sende kül olmakmış meğer bu ömrün muradı
Şimdi kapat kapıları durdur bütün kâinatı
Son nefes göğsünde duru bir sükût olsun
Ben senden ibaretim varsın dünya yok olsun
༺❀༻
Paylaşım Altı Notu:
29 Nisan 2019 yılında Edebiyat Defteri’nde ilk tohumlarını attığım "Deli Adam", aradan geçen yılların ardından içimde demlendi, büyüdü ve bugün asıl menziline ulaştı. Eksik kalan dokunuşlar, parmak uçlarımdan dökülen yeni mısralarla ve o devasa aşkın hükmüyle tamamlandı. Benlikten düşüp, o derin sessizlikte kendini bulan tüm canlara selam olsun. Yenilenen ve büyüyen haliyle; yeniden, en derinden…