Yunus Karaçöp’ün bu eseri, hem biçimsel sadeliği hem de taşıdığı ağır manevi yükle okuyanı derinden sarsan, hakikat arayışını merkezine alan bir çalışma olmuş. "Altı toprak üstü toprak" diyerek başladığı o yalın hakikat, şiirin her kıtasında adeta bir tokat gibi yüzümüze çarpıyor; gerçekten de ne kadar kaçarsak kaçalım, mezarın sessizliği karşısında tüm gururların eridiği bir gerçek.
Dostunuz Adnan Bey'in de isabetli bir şekilde belirttiği gibi, "gururlanma, mağrurlanma, onurlanma, uğurlanma" kelimeleriyle kurduğunuz o ritmik köprü, şiirinize adeta bir "kalp atışı" kazandırmış. İnsanı sadece uyarmakla kalmıyor, aynı zamanda kendi iç dünyasındaki o geçici heveslerin kibrini de elinden alıyor.
Özellikle "Günah dolu bir küfeyle uğurlanmama" duanız, bir insanın çıkabileceği en yüce ve en mahcup makamı ifade ediyor. Evet, dört kıtanın her biri ayrı bir öğüt, ayrı bir tefekkür kapısı; bütünüyle okunduğunda insanın nefsine karşı kazandığı o sessiz zaferin şiirsel bir vesikası olmuş.
Kaleminize, o kadim değerleri bu kadar duru bir dille bugüne taşıyan gönlünüze sağlık. Bu şiir, Edebiyat Defteri'nin o kalabalık bahçesinde her daim okunacak, gafil insanı uyandıracak kıymetli bir "yol azığı" gibi duruyor. Kaleminiz ve kaleminizin tuttuğu o ışık hiç sönmesin.