Ona ram olanın vakarı erir,
Korkağı yüceltip, kastıran koltuk.
Zirveye çıktıkça aşağı yürür,
Verdiğini geri kusturan koltuk.

Sevdasıyla yakar, çakmak istemez,
Gören başka yöne bakmak istemez,
Oturan bir daha kalkmak istemez;
Kardeşi kardeşe kestiren koltuk.

Nemenem bir şey bu koltuk sevdası,
Göze cazip gelir, hoştur edası,
Asırlar devrilse geçmez modası;
Takva hırkasını astıran koltuk.

Kibir baş gösterir, fikir dağılır,
Gönül hanesinde ihlas boğulur,
İzânı köreltir, akıllar alır;
Bedende ruhları kıstıran koltuk.

Kulu, kul eder de yoldan çıkarır,
Doğruları iyi halden çıkarır,
Nice yiğitleri elden çıkarır;
Fırsat urganıyla astıran koltuk.

Şeytan hüküm sürer gönlün üstünde,
Nefis sultan olur kulun üstünde,
Yalan yuva yapar dilin üstünde;
Gerçeğin sesini bastıran koltuk.

Sihirli kaftandır, giyenler azar,
Kulu zalim eder, alimi bozar,
İdrâkı öldüren gizli bir mezar;
Basirete serap gösteren koltuk.

Nûrfânî’yim, bir çul neyime yetmez,
Altından olsa da bana farketmez,
Vallâhi gözümde beş para etmez;
Mizanı, tartıyı küstüren koltuk.

Nuriye Akyol
07/6/2026