Kendi sessizliğimde boğuluyor, kayboluyorum, Bir kıvılcım olsa alev alev yanar yüreğim. Tüm duygularımı gömdüm karanlık bir köşeye, Ama içimdeki o yangın, susmaz asla, bekler.

Dumanlar yükselir her nefesimde, Sözcükler boğazımda düğümlenir, tutuk. Kimse duymaz bu sessiz çığlıkları, Sadece ben biliyorum ne kadar yakıcı bu acı.

O kıvılcım belki de rüzgarda uçuşan bir toz, Belki de gözlerinin içinde parlayan bir ışık. Yeter ki o ateş başlasın, yaksın her şeyi, Sahte huzurları, yalan sözleri, boş umutları.

Ben kaybolmak istemiyorum bu sessizlikte, Yüreğimin en derininde saklı o sıcaklığı arıyorum. Bir kıvılcım yeter ki, o zaman anlarım, Hala yaşıyorum, hala hissediyorum, hala varım

O kıvılcım belki de bir rüzgar esintisi, Küllerin arasından filizlenen yeni bir umut. Yanmak istiyorum, ama bu sefer yok olmak için değil, Dönüşmek için, daha parlak, daha saf bir ışığa.

Sessizlik artık beni boğmuyor, dinliyor beni, Her damla terim, her nefesim bir destan yazıyor. Kaybolan benlik yerine, yeni bir kimlik doğuyor, Yaralardan çıkan bu ateş, artık benim dostum.

Artık korkmuyorum o karanlık gecelerden, Çünkü biliyorum ki en derin karanlıkta bile, Bir ışık parlar, bir yol açılır, bir ses duyulur, Ve o ses, kendi yüreğimin atışlarıdır.

Yanıyorum, ama bu yanışla büyüyorum, Her alevde bir önceki benliğimi yakıp atıyorum. Kendi sessizliğimde kaybolmadım, orada buldum kendimi, Ve o bulduğum ışık, hiç sönmez artık yüreğimde.
Sahraa/Ayşen Daşkın-10.06.2026