Akşama Düşen Sen

Akşam, yavaşça toplarken günün kırık seslerini,Gökyüzü kızıl bir hüzünle örttü mavilerini.Bir rüzgâr geçti eski zamanlardan iz taşıyan,Ve ben, yine seni düşündüm gecenin eşiğinde duran.

Güneş çekilirken usulca uzak ufuklara,Adını bıraktım sessizce bütün dualara.Çünkü bazı sevgiler vardır;Ne mesafe eskitebilir onları, ne de zaman yorabilir.

Bir yıldız düştü kararan göğün derinliğine,Bir özlem çöktü kalbimin en tenha yerine.Sen, akşamın en güzel susuşu oldun içimde,Ben ise adını saklayan bir şiir gibi gecemde.

Çay buğusunda silikleşirken günün telaşı,Bir çift göz kaldı aklımda, sevdanın ilk bakışı.Belki kavuşmak değildi aşkın gerçek anlamı;Bazen sevmekti sadece, karşılık beklemeden tamamı.

Ay yükseldi sessizliğin gümüş merdiveninden,Gece, yıldızları serpti düşlerimin üzerinden.Ve anladım ki;Sevgi, bir insanı yanında bulmak değil yalnız,Onu yokluğunda bile kalbinin en güzel yerinde taşımaktır.

Şimdi akşam yine ağır ağır inerken şehrin üstüne,Bir dua gibi düşüyorsun yüreğimin en derinine.Eğer aşkın bir rengi varsa, senin gözlerinde saklıdır;Eğer huzurun bir adı varsa, belki de senin adındır.

Ve ben her akşam yeniden öğreniyorum;Bazı insanlar gün gibi gelir hayata,Bazıları gece gibi geçip gider.Ama birkaçı vardır ki,Ömrün bütün akşamlarına şiir olur.

Tamer Karakaş