Bu gece son yudum, bu gece son lokma,
Yarın o soğuk sedyede, narkozun koynundayım.
Beni öyle bir derin, öyle bir sessiz uykuda bekle,
Çünkü ben yarın, dünyanın en uçurum noktasındayım.
Anestezi damarlarıma yürürken yavaş yavaş,
Güzelliğin parlayacak o karanlığın ortasında,
Sessizce, hiç direnmeden teslim olacağım sevdana.

Ömrüm zaten bir gölge gibi geçip gidiyor yokluğunda,
Ha uyanık olmuşum, ha bu baygın sığınakta.
Bilmem ki anestezi altında adını fısıldar mıyım?
Doktorlar şaşırır mı o masada seni sayıklayışıma?
İsmin dolanacak dilime, bir vasiyet gibi, bir mühür gibi,
Seni sayıklayacağım en koyu, en derin baygınlığımda.

En taş kalpli olan bile bu feryada dize gelir,
Bu ölüm uykusu değil, aşkın en nirvana halidir.
Şair DOĞUŞ KILINÇ vurur kalbine en keskin çizgiyi,
Bir Neşter gibi kazıdım hafızama senin o eşsiz sevgini.

Şair: DOĞUŞ KILINÇ
Mahlas: Neşter