Sen gelmeden önce hayat, siyah beyaz bir resimdi sanki,
Varlığın kalbimize dokunduğu an, tuvalimize evrenin en güzel renkleri serpildi.

Gökyüzü mavisini senden aldı, bahar yeşilini senin neşenden,
Bir tomurcuk gibi açtın içimizde, en kuytu yerimizden.

Bir gülüşün var ki oğlum; çorak toprağa yağan yağmur misali,
Kurumuş dallarımıza can suyu, ruhumuza huzur misali...

Sen her tebessüm ettiğinde, göğüs kafesimizde bir kuş kanatlanır,
Kalbimizden sana doğru, çağlayanlar gibi bir sevgi akmaktadır.

Yanı başında duran o adam, senin en güvenli limanın,
Babandır o; gölgesinde serinlediğin, sarsılmaz inancın.

Dünyanın yükünü omuzlar da sana hissettirmez yükünü,
Öyle sarar ki seni, unutturur kışın en soğuk gününü.

Bir babadan öte, fırtınalarda yolunu gösteren kutup yıldızıdır o,
Seni kucağına her aldığında, sevginin en saf halini yazandır o.

Adın gibi göklere uzansın kanatların, ey canımızın özü,
Sen bu yuvanın sönmeyen neşesi, parıldayan gözü.

İyi ki geldin Göktuğ, iyi ki boyadın dünyamızı,
Seninle bulduk biz, ömrün en güzel manasını...