​Munzur dağlarında, sabah sisinde,
Yaban keçileri ardında bir genç kız var:
Hatçe... Taştan taşa zıplar yel gibi,
Bir kaya kadar inatçı, bir dağ kadar mağrur.
Saçları dağ rüzgârıyla savrulur,
Gözleri Munzur’un sularından alır rengini.
Sürüsüyle yaşar derin bir sevda gibi,
Onlarla otlar, onlarla tırmanır kayalara.
Her meleyişte bir ninni, her zıplayışta özgürlük...
Yüreği patikalarda iz sürer de,
Ruhu yine de boşlukta arar dengini.
​Bir gün, ulu çınarların gölgesinde,
Çınar beliriverir yolunda;
Kökleri dağa işlemiş bir yiğit.
Göz göze geldiklerinde dağlar susar,
Sürü bile melemeyi unutur bir an.
O bakışta erir Hatçe’nin inadı,
Taş kesilen yüreği birden yeşerir.
Aşk dolar damarlarına Munzur suyu gibi;
Coşkun, serin ve sonsuz...
​Çınar fısıldar rüzgâra karşı:
“Ey Munzur’un asi kızı,
Senin için feda olsun sürüdeki en güzel can,
Sürümün sütünü, yününü, kendi ömrümü veririm.
Senin adını sarmalarım taze yapraklara,
Her esintide sen varsın, her nefeste sen...
Taştan taşa zıpladığın yollara
Kök salayım ben, çınar olayım gölgene.
Sen hırçın bir maral ol, ben sabırlı bir ağaç;
Sen zıpla, ben tutayım seni dallarımla.
Sürünle yaşa yine o eski sevdanı,
Ama geceleri dön, gel yanıma.
Munzur’un ay ışığı altında
Sana tulum postundan daha sıcak sarılayım.
Hatçe’m, dağların en güzel yavrusu,
Gözlerinle doldurdun içimi aşkla.
Artık ne uçurum korkutur, ne taşlı patika;
Seninle her yol cennet, her yokuş bayram.”
​Hatçe güler, utangaç bir ceylan gibi,
Ama gözleri “evet” der bin kere.
O günden sonra Munzur dağları
Bir başka yeşerir, bir başka kokar.
Kurtlar, kuşlar bile bilir artık:
Aşk, taştan taşa zıplarken bulunan,
Bir bakışta dağ inadını eriten,
Ve bir çınarın gölgesinde sonsuza dek kök salan şeydir.
​Hatçe ile Çınar’ın aşkı,
Munzur’un en güzel masalı oldu artık:
Bir maral kadar özgür,
Bir çınar kadar köklü,
Bir sevda gibi ebedi...

Bedri Demirpençe