Aramızda kalsın, çok seviyorum seni.
Güpegündüz zilzurna sarhoş bir adamın sokak sanatçılarıyla olan hafif şarap kokulu şarkısı gibi seviyorum seni.
Aramızda kalsın, çok seviyorum seni.
Hani küçük bir kız çocuğu görürsün ya, annesinin elinden tutmuş, paytak paytak yürüyen;
İstemsizce gülersin ya birden, gözlerini sertçe kapayıp açarsın aniden, yüzün tatlı bir hâl alır ya,
İşte öyle hissederim adın geçince.
Aramızda kalsın, ben sanırım biraz fazla seviyorum seni.
Hani bir karganın yavrusunu rahatsız edersen bırakmaz ya peşini;
Uçar, uçar, gagalar ya çehreni...
Aslında pek beceremem kin tutmayı, insanlara bağırmayı, çağırmayı, kavga etmeyi.
Ne yalan söyleyeyim, sevmem de böyle işleri.
Aramızda kalsın, çok seviyorum seni.
Beni fazla tanımıyorsun; samimi olduğum insanlara başkayım, yabancılara başka, sana bambaşka...
Kaç yüzüm olduğunu ben de bilmiyorum, adamına göre şekil alırım.
İnsanlarla o kadar hızlı yakınlık kuramaz, öyle her ortamda konuşamaz; konuşsam da sesim fazla çıkmaz benim.
Yalnız kalmayı severim; bazen bir iki kişiyle konuşur, hayata bir selam verir, yine kabuğuma çekilirim.
Geceleri şiir yazarım sana; kaç sayfa, kaç kalem tükettim uğruna...
En küçük şeylerle bile mutlu olur, yalnızca sevgi ve önemsenmek isterim.
Mal mülk gelip geçici şeyler, kefenlerin cebi yok.
Başım sıkışmadıkça zikretmem fazla Allah’ın adını ama kâfir de sayılmam.
Ahiret ve sonsuz yaşamı duydukça kalbim sıkışır, titrerim ama ben pek ıslah olmam.
İnatçıyımdır, her şeyi de merak eder, sorarım.
İnsanları sıktığımı düşünür, uzaklaşırım.
Seçiciyimdir; gözüme güzel gözüken günahları işler, asla yapmam dediğim günahları işleyenleri kınarım.
Yani dünyanın çoğunluğu gibi bir adamım.
Daha belki binbir huyum suyum vardır ama saysam roman olur, o kadar da uğraşamam; fazla sabrım yoktur benim.
İstersen gir hayatıma, hepsini beraber keşfedelim.
Ha, bu arada, aramızda kalsın, ben çok aşığım sana.