​Adımlarımız hafifti güya, incitmek istemezdik,
Bir yaprağın düşüşü kadar sessizdi niyetimiz.
Kendi derdimizin dumanında tüterken gözlerimiz,
Yanımızdan geçen kalbi görmedik, farkında olmadan.

​Bir söz kaçtı dilimizden, hani sıradan, hani öylesine,
Biz rüzgâr sandık ama değdi birinin en hassas yerine.
Dokunduk sandık iyileştirmek için kanayan derine,
Meğer tırnaklarımızla kanatmışız, farkında olmadan.

​Ne gurur kalır geriye şimdi ne de haklı bir savunma,
Sözcükler mahcup dökülür, sarılır kendi kusuruna.
Bir köprü yıkılmış gibi bakarız upuzun boşluğa,
Toplayıp gururu diz çökeriz, farkında olmadan.

​Şimdi ceplerimizde dilsiz keşkeler birikti,
Bakıyoruz o kırık kalbin cam kırıklarına.
Eğer bir yara açtıysa istemeden vurduğumuz taş,
Gecikmiş bir özürdür bu, gözlerimizde bir damla yaş.