3
Yorum
11
Beğeni
5,0
Puan
74
Okunma
Gece,
pencereyi yarı aralık bırakır;
yağmur kokusu
evin içinde
sessizce yeşerir.
Özlem,
yavaş yavaş
boy atar duvarlarda.
Ben,
yorgun bir çocuk gibi
duvara yaslanırım;
her iç çekiş
ince bir basamak olur;
kalbimin derinlerinde
unutulmuş bir ışığa çıkarım.
İnsan olmak,
bazen
kimse yokken
kalbin o küçücük titremesidir;
gece bile
benim sakin ahımı
dikkatle dinler.
5.0
100% (7)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz