2
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
60
Okunma
Hatırlıyor musun,
kısa şiirlerde
mısraları acıyla yutuyordum.
Hatırlıyor musun,
dedim sana:
Ben acının ta kendisiyim.
Geceleri
kurşunların ninnisiyle
uykuya dalıyorum,
sabahlarıysa
kâbusun enkazından
kendimi zorla çıkarıyorum.
Dedim sana,
dünya
haberlerin ağzından
barut kokuyor.
Sen güldün
ve pencereyi kapattın
patlamalar eve girmesin diye.
Ama ses
her zaman yolunu bulur.
Gördün mü?
Minab’ın çocukları
füzelerin ninnisiyle
uykuya daldı.
Gördün mü?
Anneler
korkuyu
yavaş yavaş
çocuklarının alnına kondurdu
ağlamasınlar diye.
Gördün mü?
Işıklar
uyumadan önce
sönmedi,
yandı kaldı.
babalar,
elleri hâlâ duman kokarken,
geceyi
şehrin yüzünden
usulca sıyırıyordu.
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz