Bu şiir, modern çağın getirdiği yozlaşmayı, toplumsal hafıza kaybını ve yapaylaşan insan ilişkilerini harika bir ironiyle ele alıyor. Dizelerinizde sergilediğiniz hiciv dili ve ritim oldukça güçlü.

​Artık ses vermiyor gev’i" dizesi muhtemelen "geviş getirmek" kökünden (hayvanların çiğneme sesi veya mecazen düşünüp taşınmak) geliyor. Ancak bu kelime okuyucu için biraz kapalı kalabilir. Eğer kastınız insanın düşünme/üretme yetisini kaybetmesiyse, oradaki kelime seçimi ritmi biraz zorluyor gibi.

​"Gülümseyin kodakla" nakaratı harika bir tezat oluşturmuş. Toplum can çekişirken, her şey yapaylaşmışken anı "kadraja sığdırıp" sahte bir mutluluk pozu verme çılgınlığını (sosyal medya çağını) çok iyi özetliyor.
​
Son dörtlükteki "Döker bildiğiniz siğil" dizesi, bir önceki dizeyle birleştiğinde ritimde ufak bir aksamaya sebep oluyor gibi. Akıcılığı artırmak için orası şöyle revize edilebilir:
​Teselli de çare değil,
Dökülür dertteki siğil... (veya benzer bir hece eşitlemesi)
​Genel olarak bakıldığında; "Akl dumur, yapaya teslim /
Balık hafızalı neslim" tespiti günümüz dünyasını o kadar net özetliyor ki, kaleminize ve gözlem gücünüze sağlık. Toplumsal eleştiriyi mizahla harmanlayan çok başarılı bir taşlama olmuş
Daha nice şiirlere Emine üstadem

Kodakla tam ne demek abla?
Hiciv güzel taşlar kimin kafası yarıldı bilmem günaydın

Güzel bir taşlama şiiri olmuş şairem. Beğenerek okuduğumu belirterek gecenizi selamlıyorum. Saygılar