Her şey bir gün bitmeye mahkumdur, biliyorum.
En keskin yaralar kabuk tutmaya, unutulmaya.
Derinler tarihin haritasız dehlizlerinde kaybolmaya mecbur.
İçimde zamanı kıskıvrak yakalayıp durduran
O tekinsiz, güvenilmez bir ürpertiyle!
Peki neden bugün korkuyorum?
Kafamdaki resme ya çamur sıvanırsa?
Ya güneşime biri kara derse...
Bildiğim o çok güvendiğim baharıma kış derse biri...
Çok korkuyorum.
Soluma, ömrümün önünde uzanan bu çetin yolumu verene hamdolsun.
Şikayetçi değilim.
Boyun eğme değil sevgili, bu benim varoluş duruşum.
Bir gün her şey unutulmaya, bitmeye mahkum!
Ya yaşarken ya ölürken!
Kim bilir...
Ama duyarsam, görürsem.
Ya tutulursa aydınlık dünyamda Ay,
Ya tutulursa penceremizde Güneş,
O çok sevdiğim badem ağaçlarım çalarsa acı bir kırağıya...
O zaman kendime saygıma küserim.
Sana değil...
O sarsılmaz haysiyetime,
Gider yine kendi soluma...
Hayal kırıklığıma, kırılmış kalbime küserim.
Beddua etmem, ah etmem, kötülük dilemem.
Benliğini kaybedip "sen" olana da,
Sevgiyi nefretle kirletene de,
İçimdeki o haklı öfkeye de...
Neyse.
Bütün bu hengamenin ortasında.
Herkesin kirli sokaklarından uzak,
Düşünceli, yorgun, dingin suların kıyısından.
Yeşillikler içinde bir yaz ikindisi gibi esintisi yüze vuran.
Ey kuşlar!
Aydan güzel, sudan duru kuşlar, hadi gidelim artık.
Kötücül sözleri, belirsiz, acıtan bu cehennemi geride bırakıp gidelim.
Artık kanat çırpalım o muazzam meçhule.
Özgür bir ülke keşfettim.
Orada her şey mümkün.
Sevgilinin adı lekesiz ve hürdür.
Gökyüzü alabildiğine size ait.
Kurşun işlemez, gözü pek insanların.
Dermanı sadece kendinde saklı.
Yaralarından çelik kuşanmış.
Dünyasını yeniden kuran ruhların sığınağı.
Kapayın gözlerinizi ülkesi...
Hadi gidelim kuşlar, ne olur?
Bize ait olanları geri alacağız.
Biz gözlerimizi kapattığımızda.
Her şey yeniden bizim olacak.