Gencin yaşı gelmiş otuz beşine,
Sınavlar sırayla, düşmüş peşine.
Ne işi ne eşi gelmez işine,
Cepte para yoktur, koş, oku babam.
Oku oku hepsi, boş, oku babam.

"Kariyer yaparım" diyerek kandı,
Gençliğin ateşi söndü de yandı.
Anası babası bıktı usandı,
Mutfakta kaynamaz, aş, oku babam.
Gözlerinde kurur, yaş, oku babam.

Teoride alim, dünya kararır,
Yaz uykusu bitti, kışa dek varır.
Sorsan dünyayı o lafta kurtarır,
Gerçek hayatta hep, şaş, oku babam.
Kafanı vurduğun, taş, oku babam.

Okumak güzel de hani ya emek?
Hayat sence neden tez yazmak demek?
Zor geliyor alın teriyle yemek,
Bahane hazırdır, boş, oku babam.
Geleceğin kararsız, loş, oku babam.

Diploma duvarda, asılı bir gam,
Gençlik gelip geçti, karardı akşam.
Geçim derdi ağır, tükendi meram,
Saçlara aklardan, düş, oku babam.
Bu gidişe artık, çüş, oku babam.

Kursa koşturursun her hafta sonu,
Bitmek bilmez dersin, bitmez hiç konu.
Nereye varacak bu yolun sonu?
Gençliği harcadın, piş, oku babam.
Dertler yüreğinde, şiş, oku babam.

Akranlar evlendi, kurdu bir yuva,
Senin tüm dualar uçtu boşluğa.
Yılları harcadın boş bir sevdaya,
Saçına başına, yaş, oku babam.
Gençlik elden gitti, aş, oku babam.

Kitaplar içinde bakın bir gence,
Böyle yaşamaksa ağır işkence.
Hayat faturayı keser gelince,
Umutlar tükendi, çüş, oku babam.
Kendi ateşinde, piş, oku babam.

Prof’un o ağzından çıkacak söze,
Bütün geleceğin olmuş bir vize.
Gençliği gömdün sen o kara teze,
Yılların kayboldu, taş, oku babam.
Çatılır yüzüne, kaş, oku babam.

Üç üniversite... bitirmiş güya,
Baba parasıyla dalmış uykuya,
"Oh babam oh" deyip bakmaz dünyaya,
Ekmek elden gelir, kuş, oku babam.
Hayat seni eder, tuş, oku babam.

Ebuzer der: Uyan, nedir bu rüya?
İlim fayda versin amelle güya.
Sığmaz oldu ömrün koca dünyaya,
Mezara girmeden, baş, oku babam.
Gözünde kurumaz, yaş, oku babam.

Şair Ebuzer Özkan