Sanki bir harfimi
Başka bir hayata
Ödünç vermişim.

Bir süredir
Adımı içimden söyleyince
Eksik çıkıyor.İnsan bazı şeyleri
Başkalarında çoğalınca
Fark ediyor

Bir sabah
Eski bir tabelada
Gördüm onu.
Yerinde değildi.

Rüzgârla solmuş boyanın altında
Yeni bir sessizlik vardı.
Berber aynalarında
Gördüm sonra.
Otobüs camlarında.
Yağmurdan sonra
Vitrinde kalan
Eğri büğrü gökyüzülerinde.

Nereye baksam
Bir şey yer değiştirmiş gibiydi.
Kimse bir şey demedi.
Oysa bazı günler
İnsan sayılardan düşer.
Kimse fark etmez.
Çünkü kayıtlar
Kendini gizlemeyi sürdürür.

Bir çay söyledim.
Masaya benden önce
Geldi yalnızlığım.
Garson onu tanıdı,
Beni çıkaramadı.

Bardağın kenarında
İnce bir çatlak vardı.
Dudağımı değdirince
İkiye ayrıldı yansımam
Bir parçası burada kaldı.
Öteki
Suyun karardığı tarafa geçti.

Eksik gölge
Duvarın kenarında kaldı.
Eksik nefes
Camın buğusunda silindi.
Eksik yankı
Boş odalarda çoğaldı.
Eskiden bir sıcaklık vardı;
Bir kapının
Aralık kalışı gibi.

Şimdi odalar
Beni biraz erken kapatıyor.
Duvarlarda asılı saatler
Aynı vakti göstermiyor.
Bazıları geleceği ölçüyor,
Bazıları geçmişi.

Bir kadın geçti.
Yüzünü değil,
Dünyanın gizli yüzünü gördüm.
dönüp bakmadım.
Çünkü uzun zamandır
Giden şeylerden çok
Yerinde duranlar uzaklaşıyor.

Akşam oldu.
Kentin ışıkları yandı.
Pencereler
Birer birer açıldı.
İçlerinden çıkan sesler
Evlerine benzemiyordu.
Sanki herkes
Başka birinin gecesinde oturuyordu.

O gece
Adımı içimden söyledim.
O harf
Artık nerede bilmiyorum.
Belki kullanılmayan bir kapının eşiğinde.
Belki terk edilmiş bir soyadının içinde.
Belki de yıllardır açılmayan
Bir çekmecede
Kendi karanlığını çoğaltıyordur.

Ben burada,
Adımın boşluğunda kalıyorum.

Eksik olan ben değilim.
Adım benden fazla.