Gülüşlerimiz plastik çiçek gibi şimdi
Kokusu yok hiçbir samimiyetin
İçi karanlık bir mağaza gibi derin derin
Herkes kendi vitrininin ışığında parlıyor


Bir çift göz bile dokunmuyor Ìnsan’a
Filtreli yüzlerde kaybolmuş tüm gerçeklerimiz
Kalabalıklar içinde yalnızlık büyüdükçe büyüyor
En parlak meydana sessizlik düşüyor


Reklama dönüşmüş sevgimiz bile
Sözlerimiz hazır kalıp, duygularımız kiralık
Oysa içlerde kırık dökük bir yankı kalmış
Bir “iyiyim” cümlesi ise asılı dudağımızda


Camdan hayatlar kurduk birbirimize böyle
Çatlamasın diye susuyor herkes nedense
Ruhunu saklayan modern Ìnsanın
En çok kendine sürgün kalbi de


Ve aynalar bile yalan söylüyor bize
Her yüz biraz eksik, biraz yabancı kendimize
Kendi sesine bile uzak düşmüş Ìnsan
Kayıp bir yolcuyuz sanki kalabalık içinde


Bir çocuk masumiyeti arıyoruz hâlâ
Eski bir şarkının unutulmuş notasında
Ne zaman içten bir kahkaha duysak
Durup durup bakarız özlemle birbirimize


Dokunmak bile dijital oldu bu günlerde
Eller değil ekranlar değiyor tenimize
Bir “çevrimiçi” ışığı kadar yakın herkes birbirine
Ama kilometreler giriyor kalbimize


Şimdi herkes biraz yorgun bir Ṣehir
Ne ışıkları gerçek, ne de gölgeleri
En pahalı yalnızlıklar büyüyor içimizde
Gösterişli hayatların gökdelenlerinde
Kimse kimsenin kalbine uğramıyor artık


sevay