2 Temmuz
Takvim,
bugün yalnızca bir yaprak çevirmedi
Gökyüzü,
adını söylemeden karardı
Rüzgârın taşıdığı küllerde
yarım kalmış türküler vardı
Suskunluğun bile
gözleri doluydu
Bir ateş düştü zamana
Yalnız duvarları değil
Ìnsanın insana olan inancını da
yakıp geçti
Ama bilir misin?
Kül,
bazen toprağa bırakılmış bir hafızadır
Her 2 Temmuz geldiğinde
Vicdan yeniden yoklanır,
unutanlar eksilir,
hatırlayanlar çoğalır
Çünkü bazı acılar
yalnız geçmişte kalmaz
İnsanlık,
aynı yarayı her yıl
yeniden hisseder
Ve bir dilek yükselir
sessizce Göğe
Hiçbir düşünce ateşe verilmesin
Hiçbir türkü yarım kalmasın
Hiçbir Ìnsan
bir daha nefretin dumanında
kaybolmasın
Ve o günden beri
Temmuz..
aynı sıcaklıkla gelmiyor hiçbir yere
Güneş doğuyor belki ama bazı sabahlar
ışık bile çekiniyor
Ìnsanın karanlığından
İnsan ancak başkasının acısını da
kendi acısı kadar duyabildiğinde
gerçekten insan olur
2 Temmuz...
Bir tarih değil yalnız
Vicdanın önüne bırakılmış,
kapanmayan bir sorudur
Bazı insanlar
ölümleriyle değil geride bıraktıkları ışıkla
yaşamaya devam eder
Ve o ışık...
Her 2 Temmuz’da
bir kez daha
Vicdanın penceresinde yanar
Acı adını haykırmadan da yüreği yakabilir
Bugün bir kez daha anlıyorum
Ateş yalnız odunu yakmıyor
Nefret önce
Ìnsanın içindeki merhameti kül ediyor
Bir yürek yandığında, yalnız bir hayat değil
Hepimizin ortak vicdanı da
biraz daha eksiliyor
Gerçek yas yalnız gözyaşı dökmek değil
Gözyaşına sebep olan karanlığı
Bir daha büyütmemektir



sevay