Kimse Bilmez

Gölgenin Ardındaki Gerçekler,Kimse bilmez, gülüşümün ardında saklı derin yaralar,
Zamanın aynasında belirsiz bir gölge gibi dertler saklanır.
Taşan denizler gibi mutlu ettim herkesi, rüyalar karalar,
Ama içimde hep bir ateş, küllerim dahi gözümde ağlar.

Yalnızlığın sesi yankılanır boş sokaklarda, sessiz bir haykırış,
Gecelerin siyahı örtmüşken üzerime, yıldızlar bile bir sır.
Her adımımda taşımak, bir yük gibi umutsuz bir akın,
Kimse bilmez, akrep misali kendime sapladığım zehirli kılıç.

Gölge gibi yakınımda duran hüzün, bir yokluk mührü gibidir,
Kendi göğsümde yankılanan çığlıklar, yankılanır durmadan.
Herkesi bir yansıma sandım, renkli camlar gibi kırık,
Ama kendimle doldu, içimdeki yankılar, hüsran dolu izler.

Dağların zirvesinde yalnız, rüzgarla konuşan bir ruh gibiyim,
Korkularımın iz düşümünde, geçmişin yankısı yürür önümde.
Gözlerimde kalmış bir damla yaş, hayatıma çizilmiş kalemle,
Kimse bilmez, yağmurun melodisiyle yanmış benliğim.

Gözlerimdeki karanlık, bir leke misali, silinmez izler,
Geceyi örterken kalbime, yalnızlığın sesi yankılanır boş.
Kimse bilmez, içimdeki kor ateşin yakıcı kucaklamasını,
Zamanın döngüsünde kaybolmuş bir yankı gibi yalnızlık.

Bir sözcük, sessizliğin ortasında yankı bulur, geçmişin sesi,
İçimdeki denizler taşar, yalnızlıktan öte bir yankı gibi.
Kimse bilmez, gülüşümün ardındaki gerçeklerin fısıltısını,
Hayatın aynasında yansıyan, silinmez bir gölge misali.