Bazı insanlar yağmur gibidir…
Sessizce girer hayatına,
ama gittiklerinde
içinde kurak bir mevsim bırakırlar.

Sen benim;
geceye sakladığım en güzel sır,
kimse bilmesin diye
içimde susturduğum
en derin sızı oldun.
Adını her düşündüğümde,
kalbim kendine
yetişemeyen bir çocuk gibi yoruluyor.

Çünkü insan,
en çok da “evim” dediği gözlerde kayboluyor.

Sen güldüğünde,
dünya biraz daha yaşanılır
bir yere dönüşüyor.
Ama bilmezsin…
Bir insanın sesi bile bazen
başka bir insanın ömrüne dokunur.
Sen fark etmeden,
ben sana bütün hayatımı bağladım.

Şimdi sor bana…
Bir kalp neden tek bir kişiyi
bu kadar sever diye.
Cevabı yok.
Çünkü bazı duyguların
mantığı olmaz;
tıpkı denizin geceyi beklemesi gibi,
tıpkı ayın her karanlıkta yeniden doğması gibi…Ben de seni,
ne olursa olsun sevmekten vazgeçemedim.

Ve insan en çok
,sarılınca geçeceğine inandığı
şeylerden yaralanıyor.

Eğer bir gün gözlerin benden vazgeçerse,
hiçbir cümle kurma.
Çünkü bazı vedalar sessizlikle anlaşılır.
Beni gördüğünde yüzünü çevirmen yeter…
Ben o an anlarım;
içimde senin için yanan
bütün ışıkların söndüğünü.

Sonra…
Alırım kırılmış kalbimi,
usulca cebime koyarım.
Ne seni suçlarım,
ne de sevgimi inkâr ederim.
Sadece sessizce giderim.
Çünkü gerçekten seven insanlar,
gürültüyle değil,eksilerek terk eder.

© Fatih bilen telif hakkı saklıdır