​(Erkek):
Söz bitti, mısralar devrildi, geriye bir tek sen kaldın,
Bir kentin bütün ışıklarını söndürdüm gözlerinde.
Ben seni öyle uzağından, öyle dokunmadan sevdim ki,
Şimdi hangi cümleye başlasam, adın kalıyor dilimde.
Seni sevmek; bir fırtınanın koynunda uyumak gibi,
Uyanacağını bile bile, bile isteye ateşe yürümekmiş tek çarem.
​(Kadın):
Geldiğin gün, içimdeki bütün eski defterler yakıldı,
Küllerinden yeni bir gökyüzü kurdun bana, şahitsin.
Bakışların öyle sarsıcı ki, durduruyor akan zamanı,
Sen benim bu hayattaki hem yaram hem merhemimsin.
Seni sevmek; durulmak, dingin bir denize varmak değil,
Dalgaların arasında, her dalgada yeniden doğmakmış baştan aşağı.
​(Erkek):
Yorulmuştum kendimi aramaktan, yollarımı kaybetmiştim,
Kalbimin etrafına ördüğüm o kalın duvarlar tuzla buz.
Bir gülüşün yetti içimdeki o kör kışı dağıtmaya,
Şimdi seninle doluyken bu sinem, varsın dünya olsun ıssız.
​(Kadın):
Sanki asırlardır bu anı, bu saniyeyi beklemiş gibi kalbim,
Adımların adımlarıma karışırken kapandı tüm eski yaralar.
Kokun yabancı değil, ruhumun ezbere bildiği bir şarkı,
Seninle başladı benim dünyam, senden öncesi koskoca bir zarar.
​(Erkek):
Varsın zaman aksın gitsin, dünya dönsün bildiği gibi,
Saçlarının her teline bir ömür feda etsem az gelir.
Bu öyle bir yangın ki içimde, ne su söndürür ne rüzgâr,
Sen benim canımın içi, yokluğun bu bedene ölüm getirir.
​(Kadın):
Sesin, içimde yıllardır kanayan o dilsiz sızıyı uyutan rüzgâr,
Ellerini çekme ellerimden, varsın kopsun kıyamet.
Ben seninle anladım aidiyetin asıl manasını,
Bu candan geçilir de, bu sevdadan geçilmez, emanet.
​(Her İkisi Birlikte / Koro):
Gökyüzü yere inse, yıldızlar tek tek dökülse de yolumuza,
Biz bu mühürle kazındık birbirimizin kalbine bir kere.
Ne yollar ayırabilir bizi bu saatten sonra ne de seneler,
Bu iki yürek aktıkça, aynı nehirde karışacağız denizlere.
Seni sevmek; sonu görünmeyen bir uçurumdan atlamak gibi,
Seni sevmek; her gün, her an, yeniden hayata meydan okumak gibi...