Aşkın
Bana cocuklasmayi öğretti
Simarmayi, yağmurda koşup ıslanmayi
Gökkuşağı altından geçmeye çalışmayı
Yıldızlarla konuşmayı
Ay’a öpücük 😘 atmayı
Fırat nehrinde sularla sakalasmayi
Yem atmayı balıklara
Onlara göz kırpmayi

Aşkın bana her hüznü öğretti
Hasretini çok yazdım... Usandı kalemim
Bazen kendimi sokaklara atıp yürüdüm
Adressiz mekanlarda adresini sordum
Çöl şarkıları söyledim
Leyla’lastim aşkınla... Bir Mecnun’a muhtaç
Aşkın kırdı bazen; dağıldım cam parçaları gibi
Korkuyu yaşadım ayrılığın tünellerin de
Karanlığın ucundaki ışıkti aşkın
Ulaşmak için koşmayı öğretti aşk

Aşkın bana konuşmayı çiçeklerle bile
Hiç bilemezdim, aşkını öğrendiğimde
Sonbaharın hüznünü gözlerime getireceği yağmurları
Aşk bana hayaller ülkesinin
Pembe rüyalarında şarkı söylemeyi
Çileye, ızdıraba, ayrılığa
Sabretmeyi öğretti
Seher vakitlerinin sihrinde kalkıp
Dualar etmeyi öğretti aşk bana

Aşkın öğretti gözlerimdeki hüzün buğusunu
Dudaklarımda susmayan
Hasret şiirlerini
Aşkın öğretti bana
Mavi güllerin varlığını
Kokularını, şafak rengi güllerin
Ay’a şarkı söyleyen bülbüllerin sesini
Baharda coşup gelen sellerin koşusunu
Öğretti aşkın bana

Aşkın
Gönlümün hüznünden
Silip gitti tüm Sisi... Gitti mi ?
Ama
Mahpus şarkılar girdi düşüme
Bu rüya neden değişti
Şehrayin mi düşümdeki o kişi... Sanki her şey masalsı
Her şey bir rüyanın ardında
Gün yitti, parçalandı gökyüzü
Anladım senden başka şarkı
Kalmadı şu radyoda

Günay Koçak