Hüznüm sende
Hayallerim ellerinde kalmıştı
Seninle mutluydu gözlerim yalnız
Üşüyen kalbim seninle ısınmıştı
Bir sana uzattım ellerimi çaresiz
Yenildim gözlerine nihayetsiz
Kimsesizken çaldım kapını, sana kandım

Bırakmadı hoyrat rüzgarlar
Seni bana bırakmadı
Yaman esti ayrılık rüzgarı
Sokağımda hep yalnızlık vardı
Seninle bilemedim sevmeyi
Belki de hak etmedim yüreğini
Sevgiyle açtığın pencereni
Kapadın karanlığa

Sende kaldı üşüyen ellerim
Şefkatinde sığınırken gölgene
Sende kaldı yüreğim kanasa da
Şimdi boş hayallerle kendimle bile
Anlamazken ayrılığı, ne oldu
Nedendi bu sıcak yaşlar yanağımda
Sende kaldı tüm umutlarım
Sende kaldı gülen gözlerim

Şimdi
Sırtımda sensizliğin bohçasını taşıyorum
Sevgi çantasını sana bıraktım
Bir gül yetiştirdim kurumasın diye
Bir sevgi besledim yüzüm gülsün diye
Anladığım tek şey ; anlamsız bu ayrılık kaldı
Ben hayallerimi bıraktım sokağında
Şimdi içi boş bir vazo gibiyim
Kırdın onu da
Benim gülen aynamdın
Bir seni sevdim
Bir de şarkılarını
Sende unuttum kahkahalarımı
Yüreğini sevdim
Bir de şarkını
Yok yok, her halini sevdim
Sen habersizken

Günay Koçak

27 / 05 / 2026