Tarihin bağrında parlayan tuğdur,
Allah’ın adıyla yürüyen Türkler.
Ezelden ebede başı hep gürdür,
Hakk’ın nizamını dünyaya bekler,
Arşın gölgesinde açar çiçekler.

Malazgirt önünde bir ulu niyet,
Söğüt’ten fışkıran o nurlu çınar.
İslam’la şerefli aziz bu millet,
Yaradan aşkıyla bendini kınar,
Cephede her nefer bir gazi, pınar.

Şehitlik makamı en yüce rütbe,
Peygamber müjdeler o pak canları.
Korku kâr eylemez mermiye, topa,
Toprağa karıştı mübarek kanları,
Tarihe kök saldı asil şanları.

İla-yı Kelimetullah yolunda,
Kızılelma der de koşar bu ordu.
Zülfikar parıldar Türk’ün kolunda,
Emanet ecdattan mukaddes yurdu,
Cihan titredi de karşında durdu.

Tarihin bağrından kopup gelen sel,
Zincir vurulamaz hürdür bu millet.
Asırlar devrildi, esiyor bir yel,
Ezelden ebede can bulur devlet,
Türk’ün lügatinde yoktur esaret.

Orhun Yazıtı’ndan Malazgirt boyuna,
At koşturdu ecdat yedi cihana.
Boyun eğmedi Türk, düşman soyuna,
Vatan sevdasıyla can verdi cana,
Destanlar yazıldı şanlı zamana.

Al sancağın rengi şehit kanıdır,
Göklerde süzülür bir hilal gibi.
Bu mukaddes toprak Türk’ün canıdır,
Sarsılmaz bu iman, sönmez bu nebi,
Kutsal emanettir yurdun her yeri.

Ötüken’den çıkan o ulu çınar,
Kök saldı dünyaya, vermedi aman.
Gönlünde her zaman bir hakikat var,
Yıkamaz Türk’ü ne hile ne zaman,
Bize yoldaş olsun o yüce Rahman...

Ufuk Güney