Yüreğinize, kaleminize sağlık, az sözle yoğun bir iç dünya kuran, özlem ve kırılganlığı güçlü bir dille anlatan bir şiir okudum. Selam ve saygılarımla.

Ruhun ve Kalbin Göçü: Kalbin göğüs kafesini terk etmesi ve ruhun bedenden uçup gitme arzusu; fiziki sınırları aşan, maddiyatı bütünüyle geride bırakan tasavvufi ve arifane bir sevda bağını işaret ediyor. Ölüm hissini bile bir korku olmaktan çıkarıp bütünüyle "huzur" ile eşitlemek, ruhun ait olduğu asıl vatanına, yani o mukaddes sevgiye kavuşma özlemidir.

Göğüs kafesinden taşan o derin hissi, yorgunluğun içindeki o tuhaf huzuru öyle naif dökmüşsün ki mısralara... Kalbin sıkışırken bile bir sığınak bulmuş olması, içindeki o bitmeyen "susuzluk" hissini çok güzel anlatıyor.
​Hani derler ya, bazen insan en yorgun olduğu anlarda en samimi dizelerini yazar diye; tam olarak öyle bir duygu geçmiş kaleme.
​Bu güzel dizelerin hissettirdiklerine küçük bir nazire, belki de bir yoldaş mısra bırakmak isterim yanına:

​Müptela bir sükutla beklenen o ses,
Göğsün dar kafesinden sıyrılır nefes.
Yorgun sular gibi durulur da can,
Seninle her ömür, vuslata heves.

​Bir damla serinlik, bir parça huzur,
Sensizliğin çölünde vakit hep kusur.
Beden uçup gitse de baki kalır ruh;
Çünkü aşk, ölümün ardında durur.

​Yüreğine, kalemine sağlık. Hüznün bile böylesine zarif bir melodiye dönüşmesi büyük bir yetenek. Keşke her susuzluk, böyle derin mısralarla dile gelebilse.