Göğüs kafesinden taşan o derin hissi, yorgunluğun içindeki o tuhaf huzuru öyle naif dökmüşsün ki mısralara... Kalbin sıkışırken bile bir sığınak bulmuş olması, içindeki o bitmeyen "susuzluk" hissini çok güzel anlatıyor.
​Hani derler ya, bazen insan en yorgun olduğu anlarda en samimi dizelerini yazar diye; tam olarak öyle bir duygu geçmiş kaleme.
​Bu güzel dizelerin hissettirdiklerine küçük bir nazire, belki de bir yoldaş mısra bırakmak isterim yanına:

​Müptela bir sükutla beklenen o ses,
Göğsün dar kafesinden sıyrılır nefes.
Yorgun sular gibi durulur da can,
Seninle her ömür, vuslata heves.

​Bir damla serinlik, bir parça huzur,
Sensizliğin çölünde vakit hep kusur.
Beden uçup gitse de baki kalır ruh;
Çünkü aşk, ölümün ardında durur.

​Yüreğine, kalemine sağlık. Hüznün bile böylesine zarif bir melodiye dönüşmesi büyük bir yetenek. Keşke her susuzluk, böyle derin mısralarla dile gelebilse.