Aldatan aldanır, kalır yarıda,
Kötülük yapanın gözü darda kalır.
Kul hakkı yiyenler kalır geride,
Mazlumun feryadı göklere varır,
Zalimin tahtını bir anda alır.

Yalanla kurulan yuvalar çöker,
Hileyle yürüyen dertleri çeker.
Herkes bu dünyada ektiğini biçer,
Kötülük ekenler hüsran bulurlar,
Kendi hırslarında boğulurlar.

İyi olan kulu Allah da sever,
Doğruluk yolunda rahmetini verir.
Temiz bir yüreği melekler över,
İyilik yapanın her işi rast gider,
Mevla’m dürüstü her an dost eder.

Gönlünü temiz tut, haktan ayrılma,
Kötüye baka baka sakın yorulma.
İlahi terazi şaşmaz, darılma,
İyilik dünyada solmaz bir güldür,
Hak katında her an makbul bir yoldur.

Zaman oyun kurar, imtihan eyler,
Sanma ki kötünün yanına kalır.
Yalanla yol alan ne varsa söyler,
İyiler kaybetmez, sabırla kalır,
Mevla’m dürüst kulun elinden alır.

Görünüşte zalim kazanır gibi,
Hileyle yürütür dünyada dibi.
Oysa Hak katında her şeyin sahibi,
Mazlumun ahını yerde bırakmaz,
Temiz yüreklere karanlık çakmaz.

İyilik bir tohum, toprağa düşer,
Zemheri kış geçse, baharla pişer.
Kötünün kurduğu kuyular taşar,
Doğru duvar elbet yıkılmaz derler,
Bu yüce gerçeği bilir erenler.

Kaybetmek dediğin fani bir histir,
Kötünün kazancı puslu bir sistir.
İyinin sığınağı o ulu dosttur,
Son nefeste mizan kurulduğu an,
Belli olur elbet gerçek kahraman...

Ufuk Güney