Duygusu çok yoğun, içtenliği doğrudan geçen bir şiir olmuş. Özellikle “Ben seni severken, kendimi harcadım” dizesi şiirin yükünü tek başına taşıyor gibi. Tekrarlar hem ritim vermiş hem de çaresizlik hissini güçlendirmiş. Hüzünlü ama samimi bir anlatımı var, insanın içinde iz bırakıyor.
Yüreğiniz incinmesin inşallah.
Gününüze esenlikler diliyorum.
SELÃM DUÂ VE MUHABBETLE..!🖊🤲🐞

Tebrik ederim etkileyici bir şiirdi.Kaleminiz daim olsun.

"Susuyorum… Çünkü anlatınca daha çok acıyor." diyerek başlamışsınız ya, aslında o derin suskunluğun içindeki en gür çığlığı bu dizelerle atmışsınız.

Kelimeleriniz o kadar çıplak, o kadar dürüst ki; insanı tam kalbinden yakalıyor.
​Bu şiirde, bir insanı severken adım adım kendi benliğinden eksilmenin, o "yanlışta ısrar etme" hâlinin getirdiği o ağır yorgunluk çok vurucu işlenmiş.

​"Aynalarda yüzüm var, ama ben yok içimde
Her şey yerli yerinde, bir sen eksik şimdi de"
​Aynaya bakıp da kendini görememek, bir başkası için kendini ne kadar harcadığının en hüzünlü kanıtı sanki.

Dünyadaki her şeyin mekanik bir şekilde yerli yerinde durması, ama o içteki büyük boşluğun yarattığı tezat çok güçlü bir imge.
​Şiirin ritmi, bir kalp atışının yavaşlaması gibi...

Finaldeki o teslimiyet ve kabulleniş ise insanı uzun süre sessizliğe gömüyor:
​
Ama kalp yine de vazgeçmez."
​Yetmediğini bile bile vazgeçememek, kalbin en büyük çelişkisi ve belki de insanı en çok acıtan tarafı.
Ama siz bu acıyı, sitemi ve yalnızlığı o kadar ritmik ve derin bir melodiyle akıtmışsınız ki, hüzünlü bir şarkı gibi ruhun içine işliyor.


​Yüreğinize, kaleminize sağlık. Sustuğunuz yerden dökülen bu dizeler, anlatmaktan çok daha fazlasını başarmış.

Kaleminize yüreğinize sağlık
Selam ve saygılarımla

Emeğine eline yüreğine kalemine sağlık
Çok harika ve akıcı bir şiir okudum
Tebrik ediyorum
Sağlıklı huzurlu mutlu ve başarılı nice güzel geceler diliyorum.

Susuyorum…
Çünkü anlatınca daha çok acıyor.

enfes...