İnsan bazen bir çift gözde kaybolur da bulur kendini…
Ben seni severken öğrendim… içimdeki eksikliği…

Geçtim bütün sokaklardan, yüzler birer gölgeymiş
Meğer her yakınlık, sessiz bir vedaymış
Seni gördüm ya bir kere, dünya artık başka yer
Kalbimin o dar kapısı, sadece sana açılmış

Kitaplar seni yazmıyor, resimler seni çizmiyor
Hangi yola baş koysam, yüzün düşer aklıma
Yorulmuşum kendimden, kaçarken yakalanmışım
Bu darmadağın kalbimde, en çok seni saklamışım

Bulamadım inan ki, senden daha ötesini
Duymadım hiçbir seste, kalbinin o sesini
İster al bu canımı, ister savur küllerimi
Kimse tutamaz artık, titreyen ellerimi

Yalan olsun varsın dünya, tek doğrum sensin benim
Işıkları söndürseler, yolumda fenerinim
Küstüm bütün dünyaya, barıştım gözlerinle
Eridim bittim işte, o bir tek sözünle

Aramadım kimseyi, senin gibi derin…
Başladığın yerde bitsin bu kalp yine senin…