​Bir masal borçlusun çocukluğuma,
Uykusu bölünmüş gecelerime.
Daha dokunmadan mutluluğuma,
Hüzünler eklendi hecelerime.

​Hangi çocuk anne, bir sır değildir?
Kimi çiçek açar, kimi kederdir.
Payıma düşen o sessiz yerdir,
Sığmadım bir türlü cümlelerine.

​Kucağın sılaydı, bakışın gurbet,
İçimde büyüdü koca bir hasret.
Hani her çocuktu bir sır, emanet?
Ben senin sırrına yettim mi anne?

​Şefkatle örülen o hırka nerde?
Işık sızmaz oldu, indi bir perde.
Düştüğüm o dipsiz, o ıssız yerde,
Elimin izini yok saydın anne.

​Oyunlar saklıydı avuçlarımda,
Gülüşler asılı kaldı yollarda.
Fırtına koparken yanı başımda,
Muhtaçtım o şefkat ellerine.

​Geri verin bana yitik yılları,
Çiçekle donansın hayat dalları.
Aşmak isterim tozlu yolları,
Dönmek için çocukluk günlerine.

​Yaşanmamış günün sitemi büyük,
Küçücük omuzda koca bir yük.
Gönlümün her yanı darmadağınık,
Ben çocuk kalmayı unuttum anne.
​
17 05 2026