5
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
47
Okunma
Seni ömrümce unutmadım,
unutamadım da…
Yıllar geçti, mevsimler aktı,
sen hâlâ kalbimin en derin yerinde,
hiç solmayan bir gül yaprağı gibi duruyorsun.
Kalbimde yaşarsın sessizce,
ne bir sesin çıkar, ne bir gölgen düşer,
ama varlığınla doldurursun her boşluğumu.
Bazen bir şarkıda, bazen bir yağmur damlasında,
bazen de hiç yoktan gelen bir sızıyla
ansızın çıkarsın karşıma.
Kalpten kalbe uzanan o ince yol,
hâlâ sıcaklığını koruyor.
Arada bir dokunuyorum o yola,
parmak uçlarım titriyor,
gözlerim doluyor.
Sen gittin ama gitmedin aslında,
bende kaldın, bende büyüdün.
Bir gül yaprağı oldun yüreğimin bahçesinde,
kurumadan, solmadan,
sadece biraz daha hüzünlü kokarak.
Unutmak istedim bazen,
çok denedim…
5.0
100% (7)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
