Gönül sayfasında hüzün izleri,
Tükendi umudun bütün sözleri,
Kör oldu talihin bakan gözleri,
Bu aşkta yenilen yine ben oldum.

​Hasretin yükünü sırtıma vurdum,
Sessizce kendime hayaller kurdum,
Yıkık bir şehirde bir ömür durdum,
Bu aşkta yenilen yine ben oldum.

​Sevdanın narında yandıkça yandım,
Her tatlı rüyayı gerçek sanırdım,
Kaderin ağında dertle tanındım,
Bu aşkta yenilen yine ben oldum.

​Dallar mola verdi, kuşlar uçmuyor,
Gönül bahçesinde güller açmuyor,
Zaman da geçiyor, sitem geçmiyor,
Bu aşkta yenilen yine ben oldum.

​Yalnızlık bir gölge, takıldı peşime,
Hüzünler karıştı her bir işime,
Ayazlar dolandı sıcak düşüme,
Bu aşkta yenilen yine ben oldum.

​Sırtımı yasladım karlı dağlara,
Küskünüm artık ben geçen çağlara,
Kapıldım ansızın kara bağlara,
Bu aşkta yenilen yine ben oldum.

​Söndü lambalarım, karardı her yan,
Duyulmaz kimseden tek bir aman,
Veda türküsünü çaldığı zaman,
Bu aşkta yenilen yine ben oldum.
Güven tekin

Cemre yaman
Güneşi beklerken düştüm geceye,
Sığmadı bu sevda tek bir heceye.
Boyun büktüm artık o son neticeye,
Gurbeti içimde bulan ben oldum.

Bağladım yolları vuslat ucuna,
Hükmetti ayrılık aşkın gücüne.
Gözyaşı katarken sabır harcına,
Kendi sarayında ölen ben oldum.