Sanma yorulmayan şairlerdenim
Bir yürekten ırak çeksem de çile
Hatta bu çukura düşenlerdenim
Saymadım kendimi şairden bile

Akan; su, koşulsuz, güneştir doğan
Ben de o minvalde yürürüm işte
Yokuşlar olsa da yeise boğan
Çok yüz tanıttılar her bir inişte

Suç değil dağılmak bahtın elinden
Kulun şanındandır kalktıkça düşmek
Bir payım kanmaksa sevda selinden
Biri duvarlarla hasret bölüşmek

Umdum ya bir umut titrek sesinde
Bağışla, yanılgım az daha sürsün
Çünkü bu oyunun son perdesinde
Bil ki yalnızlığa sen de esirsin

Şimdiyse meltemler küskündür yaza
Hem de secdelerim huşudan uzak
Merhamet arayıp, kondum pervaza
Hürriyet yırtıcı, vuslatsa tuzak

Bazen ihanetin en koyu tonu
Bazen ufuktaki denizden sessiz
Ben iken gözlerin baki meftunu
Hasretim maviye heyhat, sebepsiz

Ne yürek telkini, ne akıl kârı
Ne umut dağının yığılan kumu
Şahlansa beslemez taşan efkârı
Ahmak bir inadın oldum mahkumu