Apansız hasretin düşünce içime,
Gül yüzünün özlemini güneşten, kokunu rüzgârdan arar oldum.
Bu nasıl bir sevgi, nasıl bir özlem ki;
Her iç çekişimde adın kalbimde yankı oldu.

Gözlerinin yeşilinde binlerce güneş batıp yeniden doğuyor,
Sesin değince geceler bile sabaha dönüyor.
Kadife sesine öyle alıştı ki ruhum,
Şimdi senden başka hiçbir nağme içime dokunmuyor.

Sensiz her an bir eksiklik, bir boşluk içimde,
Sanki bütün mevsimler küsmüş gibi yüreğime.
Bir tek adın yetiyor geceleri uykusuz etmeye,
Bir tek hayalin düşüyor gözlerimden dualarıma.

Seninle öğrendim bir kalbin nasıl delicesine çarptığını,
Bir çift gözde insanın nasıl kaybolduğunu.
Şimdi hangi şarkı çalsa sesini arıyor kulaklarım,
Hangi rüzgâr esse sana dönüyor bütün yollarım.

Öyle derin işledin ki içimin en sessiz yerine,
Artık senden sonrası yok bu gönül hikâyemde.
Çünkü ben seni severken kendimden vazgeçtim biraz,
Sen ise fark etmeden ömrümün en güzel yarası oldun.


Özken Değirmenci
11.05.2026