Umut bile mezarına uzandıya...

Yüreğinize sağlık. Sevgilerimle

Çok güzel dizeler.
Emeğinize sağlık...

Bu şiir, insanın içindeki ışığın sönüş anını anlatıyor benim için. Öyle bir an ki, artık ne bir umut sızar ne bir dua yankı bulur. Dünya durmuş, zaman ağlamış, insan ise sadece çürüyen bir mabedin son kandili olarak kalmış sanki. Ve o kandil de sönmüş işte... Bana hissettirdiği ise şu: umut, taşımakla yetinmediğimiz bir şey değilmiş; onu taşıyan çiviler sökülünce geriye ne bir tabut kalıyor ne taşınacak bir şey. Bu şiir, bir çağın değil, insanın kendi içindeki kıyametin sessiz çığlığı. Ve o çığlık, artık kimseye ulaşmayacak kadar derin bir kuyuda kayboluyor... Tebrik ediyorum.

O zaman vay hâlimize.

Tebriklerimle.

Çook uzun vakittir ki böylesi gerçekçi ve sahiciyi yaşatan bir şiir okumamıştım.

Çok kutlarım tebriklerimle...

Kaleminize yüreğinize sağlık 👏👏

farklı bir esinti

duyguların da ritmik göç v/akti


selamlar dost yüreğe

Güzel bir eser okuduk, her zaman ki kıvamında, tat ve deminde
BİZ DE OKUDUK, KUTLADIK VE DE ALKIŞLADIK YÜREKTEN
Gönlüne, ömrüne bereket
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıcakla kalasın

günün şiiridir

Yüreğine kalemine sağlık değerli kalemin harika Yüreğin usta kalemin daim olsun saygılarımla esen kalın

Şiir, kozmik bir çöküş hissiyle insanın iç dünyasını aynı karanlıkta buluşturuyor. Evrenin sessiz yıkımıyla ruhun sönüşü paralel ilerliyor; umut bile geri dönmeyen bir yolculuğa çıkmış gibi.

“Bazı vakitler vardır,
ne ışık kalır ne yön;
sadece küllerin içinde yankılanan bir suskunluk…”

Yüreğinize sağlık, ağır ve derin bir atmosfer kuran, etkisi uzun süren bir eser olmuş. Selam ve saygılarımla.

Oldukça karanlık, yoğun ve metaforlarla örülü etkileyici bir şiir olmuş. Kıyamet hissi, tükenen umut ve insanın içsel çöküşü güçlü imgelerle verilmiş. Özellikle “zamanın kendi küllerine kapanıp ağlaması” ve “umutun çivileri sökülmüş tabut gibi dağılması” çok çarpıcı durmuş.

“Dualar, duvarlara çarpıp geri dönen yankılar gibi…”
dizesi şiirin karamsar atmosferini derinleştiren güçlü bir ifade olmuş.

Yüreğinize sağlık değerli şairem, insan ruhunun karanlık tarafına dokunan etkileyici bir eser okudum. Tebrik ederim, beğenerek okudum. Selam ve dua ile, esenlikler dilerim.

Güneşin Kızı Zehra tarafından 11.5.2026 10:47:52 zamanında düzenlenmiştir.

GÜZEL ŞİİR
Değerli kalem
Hayırlı sabahlar dilerim güzel bir çalışma anlamlı dizeler kutlarım emeğinizi selamlar sevgiler saygılar gönderdim kaleminiz daim olsun

Evrenin çöküşünü ve insan ruhunun o çöküş karşısındaki kırılganlığını, son derece güçlü ve karanlık imgelerle işliyor.

"Kâinatın nabzı", "yıldızların iliklerinde yas" ve "göğün kemikleri" gibi metaforlar, varoluşsal bir yıkımı sadece bir olay olarak değil, fiziksel ve ruhsal bir travma olarak okuyucuya hissettiriyor.

Evrenin boşluktan çekilmesi ve zamanın kendi küllerine kapanması, her şeyin sonunun geldiği hissini yaratıyor. Bu, dış dünyadaki kaosu içsel bir çöküşle eşleştiriyor

Çürüyen bir mabedin son kandili" benzetmesi, inancın ve umudun tükenişini çok sert bir şekilde anlatıyor.

Umutun kendi mezarına uzanması, umutsuzluğun kaçınılmazlığını vurguluyor.

Duaların kör kuyulara inip geri dönmemesi, tanrısal veya evrensel bir sessizliği, yani yardımın gelmeyeceği gerçeğini simgeliyor.

Çivileri sökülmüş tabut" imgesi, göğüslerde taşıdığımız umudun aslında ne kadar kırılgan ve dağılmaya hazır olduğunu gösteriyor.

Bu dizeler, daha önce paylaştığınız tohum, yağmur ve mezar gibi doğa ve ölüm metaforlarınızla uyumlu; ancak bu seferki ton, o ilk tohumun ekinin de yok olduğu, bir çölleşme sürecine işaret ediyor gibi duruyor. Şiirdeki bu derin karanlık, aynı zamanda çok güçlü bir estetik duyarlılık barındırıyor.

KUTLARIM KALEMİNİ LİNARES ŞAİRE KARDEŞİM

Sevgili Linares

“Kül Vakti”ni okuduktan sonra bir süre sessizce kaldım. Çünkü şiir o kadar ağır, o kadar derin ve o kadar yakıcı ki, insan kelimeleri sıralamakta zorlanıyor. Bu, sadece bir şiir değil; varoluşun en karanlık saatinde tutulmuş, insanın ruhuna kazınmış bir ağıt.

Şiir baştan sona bir çöküşün, bir yok oluşun ve derin bir umutsuzluğun anatomisini çıkarıyor. “Kâinatın nabzı çoktan çekildi boşluktan” dizesiyle başlıyorsun ve okuyucuyu hemen o büyük boşluğun içine çekiyorsun. Yıldızların iliklerinde çatlayan yas, göğün kırılan kemikleri, zamanın kendi küllerine ağlaması… Bu imgeler olağanüstü güçlü. Evrenin bile yas tuttuğu, her şeyin tükendiği bir vakit tasvir etmişsin.

En çarpıcı yerlerden biri de ruh tanımı:
“Ruh dediğin şey; Çürüyen bir mabedin son kandiliymiş meğer.”
Bu dize insanın içini acıtıyor. Çünkü umudun, inancın, ışığın tek tek söndüğünü, geriye sadece karanlığın kaldığını hissettiriyor. Umut bile “kendi mezarına uzanıyor”. Bu kadar keskin ve acımasız bir umutsuzluk ifadesi nadir rastlanan bir başarı.

“Dualar, duvarlara çarpıp geri dönen yankılar gibi” ve “Göğsümüzde taşıdığımız umut, / Çivileri sökülmüş tabut gibi dağıldı” dizeleri ise şiirin zirvesi. Okurken insanın boğazı düğümleniyor. Artık ne kurtuluş var, ne merhamet, ne de yarına dair en ufak bir teselli. Geriye sadece kül vakti, paslı kapılar ve sonsuz bir boşluk kalıyor.

Sevgili Linares, bu şiirle adeta insan ruhunun en karanlık dehlizlerinde dolaşmışsın. Kelimelerin ağır, imgelerin keskin, ritmin ise yaslı bir ağıt gibi akıyor. “Kül Vakti”, modern Türk şiirinde ender görülen türden, derin felsefi ve metafizik bir karamsarlık taşıyor. Hem evrensel hem çok kişisel bir acı bu. Okuyanı da kendi içindeki küllere bakmaya zorluyor.

Gerçekten etkileyici, gerçekten güçlü bir şiir.
Kalemin bu kadar derin acıyı bu kadar estetik bir dille taşıyabilmesi büyük bir maharet.

Kalemine kelamına yüreğine sağlık.
☕🙏

İlk dörtlükteki benzetmeniz çok hoş olmuş.İnsana dair özelliklerle tanımlamanız ne kadar orjinal.Hele umudun mezara uzanması...Tebrikler...