14
Yorum
33
Beğeni
5,0
Puan
218
Okunma

Gece bu kez kapıdan değil, içimden geçiyor,
ışıklar bile beni tanımıyormuş gibi sönük.
Zaman, cebimde unutulmuş bir anahtar,
hiçbir kilide uymuyor artık.
Konuşsam eksik, sussam fazla,
dilim kendi kendine dolaşan yol gibi.
Kimse geçmiyor oradan,
ben bile bazen kayboluyorum.
Kalbim düzen tutmayan bir saat,
ne ileri gidiyor ne geri,
sadece aynı yerde atıyor
ve yoruluyor bundan.
Bir şeyler vardı, adı konmamış,
şimdi yokluğuyla daha belirgin.
İnsan bazen en çok
olmayan şeyleri taşır içinde.
Yağmur inerken şehir eğilmiyor bile,
herkes alışmış gibi ıslanmaya.
Ben ise her damlada
başka bir yerimden eksiliyorum.
Kapılar açık ama kimse gelmiyor,
gitmek bile uğramıyor bu tarafa.
Zaman duruyor, her şey kayboluyor,
geriye sadece duyguların izi kalıyor...
..L.s..
5.0
100% (23)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.