Ruhum yorulmuş bir yolcu gibi dönüyor kendi içine. Her duada biraz daha eksiliyorum. Göğe açılan ellerimle Senden değil, kendimden af diliyorum.
Gece olunca derin bir sessizlik büyüyor içimde. Sanki bütün dünya susuyor da tek kalbim konuşuyor benimle.
Ne yana baksam imtihan, Ne yana dönsem kırık bir yanım. Sabır diye sarıldığım şey bile gözyaşı olup düşüyor avuçlarıma.
Ben artık insanlardan çok sessiz gecelere sığınıyorum. Karanlık da beni içine çekiyor usulca, adı olmayan bir boşluğun kıyısına. Ve her adımım geri dönmeyi reddediyor...
(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.
Yorgunluğun ve içe dönüşün en saf haliyle ifade edildiği, son derece dokunaklı bir metin. "Ruhum yorulmuş bir yolcu gibi" dizesiyle başlayan bu yolculuk, dış dünyadan kopuşun ve yalnızlığın kucaklayıcı ama aynı zamanda yıpratıcı doğasını çok güçlü betimliyor
Dua ederken bile eksilen bir benlik algısı ve Tanrı'dan değil, kendinden af dileme durumu, kişinin kendi içindeki çatışmayı ve suçluluk duygusunu öne çıkarıyor. Bu, geleneksel dualardan farklı, daha kişisel ve içsel bir hesaplaşma.
Geceyi ve sessizliği bir sığınak olarak seçmek, kalbin gürültüsünün dış dünyanın sessizliğinden daha yüksek olmasıyla tezat oluşturuyor. Dış dünya sustuğunda, iç sesin ne kadar baskın hale geldiği vurgulanıyor.
Hayatın her yönünü bir sınav ve kırık bir parça olarak görme, sabrın bile gözyaşına dönüşmesi, dayanma gücünün tükendiği bir noktayı işaret ediyor.
İnsanlardan kaçıp isimsiz bir boşluğun kıyısına sığınmak ve geri dönmeyi reddetmek, artık eski hayata veya insan ilişkilerine dönülemeyeceğini kabul eden, karanlığı bir tür huzur veya kaçış olarak gören derin bir tükenmişlik halini anlatıyor.
Şiir, başlangıçtaki yorgunluk ve özrün, gece sessizliğindeki içsel diyaloga, oradan da hayatın her yerinde görülen imtihanlara ve nihayetinde geri dönüşü reddeden bir boşluğa doğru ilerliyor.
"Gözyaşı olup düşüyor avuçlarıma" dizesi, sabrın somutlaşmış hali olarak gözyaşlarını çok etkileyici bir şekilde resmediyor. Son dizelerdeki "geri dönmeyi reddediyor" ifadesi ise bu yolculuğun artık bir seçim olduğunu ve geri dönüşü olmayan bir noktaya gelindiğini hissettiriyor.
Bu şiir, okuyucuda büyük bir empati ve hüzün uyandırıyor. İçsel acının ve yalnızlığın evrensel dilini çok başarılı bir şekilde kullanıyor. TEBRİKLER kutlarım yazan YÜREĞİNİ
Her zaman olduğu gibi kendi tarzınızda yazmış olduğunuz gönül sesinizi beğeniyle okudum kaleminiz daim olsun selam ve sevgilerimle Allah'a emanet ol...
Edebiyatdefteri.com, 2016. Bu sayfada yer alan bilgilerin her hakkı, aksi ayrıca belirtilmediği sürece Edebiyatdefteri.com'a aittir. Sitemizde yer alan şiir ve yazıların telif hakları şair ve yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Sitemiz hiç bir şekilde kâr amacı gütmemektedir ve sitemizde yer alan tüm materyaller yalnızca bilgilendirme ve eğitim amacıyla sunulmaktadır.
Sitemizde yer alan şiirler, öyküler ve diğer eserlerin telif hakları yazarların kendilerine veya yetki verdikleri kişilere aittir. Eserlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur. Ayrıca sitemiz Telif Hakları kanuna göre korunmaktadır. Herhangi bir özelliğinin kısmende olsa kullanılması ya da kopyalanması suçtur.
Ne paylaşacaksınız?
Şiir, yazı, kitap ya da ileti için hızlıca ilgili alana geçin.
Cevap Yaz