1
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
34
Okunma
Kâinatın nabzı çoktan çekildi boşluktan,
Yıldızların iliklerinde çatlayan bir yas kaldı.
Göğün kemikleri kırıldı sessizce,
Ve zaman, kendi küllerine kapanıp ağladı.
Ruh dediğin şey;
Çürüyen bir mabedin son kandiliymiş meğer.
Birer birer söndü içimizdeki ışık,
Umut bile kendi mezarına uzandı.
Zamanın terk ettiği eski bir çağın
Paslı kapılarında üşüyor insan.
Dualar, duvarlara çarpıp geri dönen yankılar gibi
iniyor sonsuzluğun kör kuyularına.
Ne bir kurtuluş kaldı
ne de kıyameti geciktirecek merhamet.
Göğsümüzde taşıdığımız umut,
Çivileri sökülmüş tabut gibi dağıldı...
..L.s..
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz